مرتسم گرديده‌اند ؛ و « 1 » ايشان از ماهيّت ، تعبير به عدم نموده‌اند . چنان‌كه « مولوى » متذكر است « 2 » : « ما عدمهاييم ، هستيهانما * تو وجود مطلق و « 3 » هستى ما » و از وجودات مقيده‌ى خاصه و نفوس معلقه و عقول مدبّره تعبير به حروفات [ مىشود ] كه « 4 » به زبان حال مىگويند : « كنّا حروفا عاليات لم نقل * متعلّقات فى ذرأ أعلى القلل » [ پيدايش نوع انسان : ] از آن دم گشت پيدا هر دوعالم بدان كه مراد از دم ، نفس رحمانى است كه آن اشاره به‌وجود منبسط است . چنان‌كه ايضا از « 5 » اسامى اوست فيض مقدس و رحمة واسعه كه « برحمتى وسعت كلّ شيء » ، و كلمه‌ى كن و امر اللّه و مشيت اللّه ، كما فى الحديث : « أنّ اللّه « 6 » خلق الاشياء بالمشيّة بنفسها » ، و نيز « 7 » صبح ازل كه : « الصّبح اذا تنفس » . و در ورقه‌ى قبل بعضى اسامى از ديگر آن حقيقت بسيطه مذكور شد كه تمام آنها اشاره به يك حقيقت واحده است . كما قيل : « عباراتنا شتّى و حسنك واحد * و كلّ الى ذاك الجمال يشير »

--> ( 1 ) . پا : ( و ) را ندارد . ( 2 ) . شا : فرموده ( 3 ) . شا : مطلقى ( 4 ) . شا : ( و از . . . كه ) را ندارد . ( 5 ) . شا : كه عبارت از وجود منبسط باشد و از ( 6 ) . شا : كما . . . اللّه ( 7 ) . شا : ( نيز )